Krynica Miedzywojenną Stolicą Polski odc 2

  • Post category:Aktualności

Międzywojenna zimowa stolica Polski
Góra Parkowa jako Park Uzdrowiskowy powstała już w 1810 r. – decyzją austriackiej komisji rządowej. Początkowo jej teren obejmował tylko zbocze wokół Zdroju Głównego. Z czasem rozszerzono go na całą górę wokół Deptaka, ozdobione z biegiem czasu altanami i ławkami.
Bezsprzecznym wskrzesicielem dążeń do uzyskania przez Krynicę zaszczytnego miana: Uzdrowiska, był dr Józef Dietl. On właśnie przyczynił się do tego, że miasto po wielu latach zmagań, w drugiej połowie XIX wieku mogło przyjmować kuracjuszy.
Kolejnym kamieniem milowym było oddanie do użytku w 1911r. nitki kolejowej Krynica-Muszyna, dającej tym samym, połączenie z linią Tarnowsko-Leluchowską.
Bez wątpienia zakończenie Wielkiej Wojny, kolejowy komfort komunikacyjny oraz rosnąca sława uzdrowiska, doprowadziły do lawinowego zwiększenia się ilości gości w Mieście, w dwudziestoleciu międzywojennym.
Popularność ta, spotkała się w jednym czasie, z rozważnym gospodarzem kurortu, który bardzo dbał o jej rozwój. W tym okresie zostały oddane do użytku olbrzymie obiekty turystyczne: Nowy Dom Zdrojowy czy Nowe Łazienki Mineralne. Głównym nurtem zainteresowań mieszkańców i turystów były sporty zimowe.
Wybudowanie w 1924r. na Górze Krzyżowej – skoczni narciarskiej, oddanie do użytku toru saneczkowego w 1929r., powołanie w 1928r. Krynickiego Towarzystwa Hokejowego oraz organizacja Mistrzostw Polski w saneczkarstwie w 1930 r. – na pełną dekadę wpisało Miasto jako Zimową Stolicę Polski.